زمستان

 

 

 

سوز ِِ زمستان در رگ های تابستانی ام می سراید و

 

اندوه ِ کاه گلی اش را بر جداره ی عمرم می پاشد

 

سفیدی اش، هیجان ِ گلبول های قرمز ام را فرو می دهد

 

سکوتش به ضجه های  خیابان خواب ِ کبود، مرگ را ارزانی  می کند

 

 

نفس هایم در سردی اش پرواز می کنند و در هر فرازشان،

 

 قله های برفی ِ مست را تجربه می کنند

 

صدای ِ بیل ِ برف روب ِ دل خسته با

 

غار غار ِ کلاغان ِ سرما زده،

 

سرود ِ زمستان را در حنجره های ِ خفته جاری می کند .

 

آری

 

زمستان است،

 

زمستان.

 

 

هیچ

 

 

 

سیاهی ِ کلاغ های دودزده در سپیدی شهر، آب می شود

 

شهر ِ سیاه و سپید ِ دل چرکین

 

شهر ِسیاه و سپید ِ دل خونین

 

شهر ِسیاه و سپید ِ دل مرده

 

دیگر دزدی ِ کلاغ های شهر ِ من، کسی را به خنده نمی اندازد

 

دیگر سیاهی و کبودی ِ کلاغ های شهر ِ من، کسی را به فکر فرو نمی برد

 

دیگر لذتِ پرواز در اوج ِ حضور ِ کلاغ های شهر ِ مرا کسی جدی نمی گیرد

 

دیگر کسی حتا کلاغ های شهر ِ مرا نمی بیند،

 

نه سیاهی اش و نه سپیدی اش را.

 

مردم ِ شهر ِ من، هیچ را می بینند، هیچ

 

مردم ِ شهر ِ من، هیچ نمی بینند، هیچ .

 

 

امید

 

 

وقتی هجوم و تراوش ِ امید در جاده ی پرخروش ِ ذهن ام حک

 

می شود، درک ِ داغی ِ آن را به احساسم می سپارم.داغی ِ امید

 

را در خطوط ِ کج و کوله ی دست ِ فشرده ام  در زیر ِ سفتی ِ 

 

 فک ام دنبال می کنم.رویش ِ پیچکی ِ امید را از شاخه به ریشه

 

می بینم و رنگ های پاییزی اش را در روحیه ی بهاری ام می

 

 یابم.

 

 

التهاب

 

 

افسون ِ چهره ی ملتهب ات،

 

غربت ِ وجودم را فرا می گیرد

 

و بر پیشانی ِ تن ِ خسته ام می کوبد.

 

قطره های سرخ ِ شراب،

 

در نگاهم حک می شود و داغی

 

التهاب ات را می یابم.

 

تنهایی ات را در حجره های تاریک

 

با فریادی خفته می بینم و

 

 اشک ِ داغ ِ نفرت را بر گوشه ای می کوبم.

 

سوزش ِ بغض ِ فروخورده ام،

 

چشمانت را زمستانی می کند و با

 

لبخندی به بدرقه ی چشمانم می آید.

 

 

دانه ی برفی !

 

 

دانه های خاکستری ِ برف ِ زمستانی ِ بی تاب را

 

در هر اشارتی به لحظه ای می سپارم.

 

در خیسی ِ دانه دانه اش، زنده گی می کنم

 

و هستی ِ بودنم را نثارش می کنم.

 

 

من لحظه لحظه لحظه

 

 

زنده گی ام را در ذوب شدن ِ

 

برفی می بینم که از پر ِ کلاغ ِ سیاه ِ عصیان زده ی خواب آلود می غلتد

 

 

من کلاه ِ پر هوس ِ دختر ِ همسایه را

 

که در زیر ِ برف ِ دی ماه، گودی ِ چشم را می سوزاند

 

به زاغک ِ تخم گذار هدیه می دهم.

 

 

من سایه ی  طپش ِ دل ِ عاشق ِ گنجشک ِ تب آلود را

 

با سپیدی ِ برف ِ زنده گی  پیوند می زنم و

 

آن را در نگاه ِ عاشق ِ زاغکان به نظاره می نشینم.

 

 

سیاهی و سپیدی

 

 

پرواز ِ خاطره ام را بر بستری از ابرها می سپارم

 

ابرهای سیاه ِ برف زای ِ بدمست .

 

خاطر ِ تلخم، لذت ِ هم آغوشی با سپیدی را از من دریغ می کند.

 

باران ِ سیاه ِ بد مست باریدن می گیرد

 

و دیگر جز سیاهی هیچ نمی بینم

 

آری ، آری

 

سیاهی،

 

رنگ ِ تباهی ، رنگ ِ حقارت .

 

چه حقیر و پست اند

 

دانه های برف ِ نفرت

 

چه حقیراند، چه حقیر!

 

 

خورشید ِ آسمان ِ درون ام

 

زنده گی از سر می گیرد

 

و مرا به میهمانی ِ گرمایش دعوت می کند.

 

داغی ِ زرد ِ آفتاب،

 

 روح ِ مه گرفته ام را نقاشی می کند

 

و به یادم می آورد همه سپیدی ها، سیاهی ها را.