سال ِ نو

 

 

نام ها در دشت ِ ماوراء می لولند،

 

یادها در حجمی انبوه می دوند،

 

غم ها و غصه ها در ابدیت ِ زمان دفن می شوند.

 

 

در آخرین جرعه های زمان،

 

اندوه، فریاد ِ شادی می شود.

 

 

زمان تمام می شود و دوباره

 

آغاز را می نوازد.

 

 

زمانی نو، می آید.

 

سالی نو می آید.

 

 

 

سال ِ نو مبارک

 

 

 

 

"امید"

 

 

"امید" تنها واژه نیست."امید"، انبوهی از زنده گی با خود به همراه دارد. "امید" گاه دیوار نوشته ای است که لبخند و غم را برایمان به ارمغان می آورد. گاه نام ِ عزیزی است بر لب و گاه تنها انگیزه ی هستی ِ زندانی ی در بند، شاید که پس از رهایی، بنگارد امیدش را بر آجری حتا.