شبانه

 

 

شب که جوی نقره ی مهتاب

بی کران ِ دشت را دریاچه می سازد،

من شراع ِ زورق ِ اندیشه ام را می گشایم در مسیر ِ باد

 

 

شب که آوایی نمی آید

از درون ِ خامش ِ نی زارهای آب گیر ِ ژرف،

من امید ِ روشن ام را همچو تیغ ِ آفتابی می سرایم شاد.

 

 

 

 

شب که می خواند کسی نومید

من ز راه ِ دور دارم چشم

با لب ِ سوزان ِ خورشیدی که بام ِ خانه ی همسایه ام را گرم می بوسد

 

 

شب که می ماسد غمی در باغ

من ز راه ِ گوش می پایم

سرفه های مرگ را در ناله ی زنجیر ِ دستان ام که می پوسد.

 

ا.بامداد