روح ِ ناآرام

 

 

روح ِ پر تلاطم اش را

 

بار ِ دیگر در میان ِ

 

کوه ها و کلاغ ها

 

رها می کند و از

 

شکستن ِ پیچ های جاده در هراس نمی ماند .

 

 

به آشفتگی ِ روح اش

 

می نگرد که همچون

 

ابرهای سپید

 

بر آبی ِ زمستانی ِ آسمان ،

 

سکوت را نظاره نشسته اند .

 

 

هیجان و گرمای ِ درون اش

 

به طاق ِ زمستانی جاده می چسبد  و

 

در هیاهوی ِ توهم زای ِ راه ،

 

آرامش ِ دستی گرم ،

 

او را به اوج می برد و

 

برایش روحی آرام آرزو می کند .