خود

 

 

 

پنجره اي رو به دود و نور

 

در پيچ و خم ِ حضور ِ‌غريبه ها

 

آبي ِ ابري ِ آسمان

 

استحكام ِ‌سيمان ِ‌ فشرده

 

پايداري ِ‌نه چندان سبزي

 

...

 

پنجره را كه پس بزني و

 

دري را كه بكوبي؛

 

نه به دست

 

كه به اوج نگاه

 

شايد خودت را بيابي؛

 

شايد.